{"id":24346,"date":"2021-11-07T00:52:10","date_gmt":"2021-11-06T23:52:10","guid":{"rendered":"http:\/\/faustyna.lodz.pl\/?p=24346"},"modified":"2021-11-01T13:54:18","modified_gmt":"2021-11-01T12:54:18","slug":"nasze-ziemskie-zycie","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/faustyna.lodz.pl\/?p=24346","title":{"rendered":"Nasze ziemskie \u017cycie"},"content":{"rendered":"

$\"\"$ <\/a>Nasze ziemskie \u017cycie jest czasem zbli\u017cania si\u0119 do wieczno\u015bci w Bogu i czasem mobilizacji. Czy jeste\u015bmy gotowi?… Na podr\u00f3\u017c, z kt\u00f3rej nie ma powrotu? A mo\u017ce si\u0119 nad tym nie zastanawiamy, wci\u0105\u017c odrzucaj\u0105c my\u015bl o \u015bmierci? Tylko czy jest w \u017cyciu cz\u0142owieka co\u015b bardziej pewnego i nieub\u0142aganego? \u015amier\u0107 jest jak biegacz. Z ka\u017cdym dniem jest coraz bli\u017cej. Za ka\u017cdym razem, gdy si\u0119 ogl\u0105damy \u2013 jest coraz bli\u017cej. Jej krok jest coraz szybszy, a nasz \u2013 coraz wolniejszy. Przemin\u0119\u0142o ju\u017c tyle lat, przemin\u0105 i te, kt\u00f3re nam zosta\u0142y. A mo\u017ce ju\u017c nic nie pozosta\u0142o? Mo\u017ce \u015bmier\u0107 stoi ju\u017c przed drzwiami?… Czy jeste\u015bmy gotowi? Mia\u0142 racj\u0119 ks. Tischner, gdy powiedzia\u0142: \u201e\u015amier\u0107 jest obecno\u015bci\u0105 w nas, ale jest obco\u015bci\u0105 dla nas\u201d. Na co dzie\u0144 oddalamy my\u015bl o \u015bmierci, cho\u0107 dobrze wiemy, \u017ce jej nadej\u015bcie jest nieuniknione. Dotknie ka\u017cdego, wierz\u0105cego i niewierz\u0105cego. Wobec \u015bmierci wszyscy jeste\u015bmy r\u00f3wni.<\/p>\n

\u015amier\u0107 jest wyj\u0105tkowo odczuwalna na cmentarzach, kt\u00f3re w listopadowych dniach cz\u0119\u015bciej odwiedzamy. To szczeg\u00f3lne miejsca, pe\u0142ne refleksji o \u015bmierci i ludzkim przemijaniu. Cmentarz ma swoj\u0105 warto\u015b\u0107, wymow\u0119. Na zabytkowym cmentarzu Campo Verano w Rzymie Jan Pawe\u0142 II powiedzia\u0142: \u201eCmentarz m\u00f3wi nam o zmar\u0142ych, kt\u00f3rzy \u017cyj\u0105 w nas, w naszej pami\u0119ci, w naszej mi\u0142o\u015bci, w naszych sercach (…). To my poniek\u0105d jeste\u015bmy ich przed\u0142u\u017ceniem, ci\u0105giem dalszym. Oni \u017cyj\u0105 w nas, a my nie mo\u017cemy przesta\u0107 \u017cy\u0107 bez nich. W ten spos\u00f3b cmentarz staje si\u0119 miejscem szczeg\u00f3lnej wsp\u00f3lnoty\u201d.<\/p>\n

Ta refleksja o przemijaniu nasun\u0119\u0142a mi si\u0119 po lekturze bardzo ciekawej, bo g\u0142\u0119bokiej rozmowy red. Krzysztofa Tadeja z prof. Stanis\u0142awem Gryglem, wiernym uczniem i przyjacielem \u015bw. Jana Paw\u0142a II (s. 16-18). Jako filozof i cz\u0142owiek wiary m\u00f3wi wprost: \u201ePrzemijanie to \u017cycie w czasie, kt\u00f3ry nam dano do dyspozycji\u201d. Warto wi\u0119c pyta\u0107 o jego sens. \u201eSensem \u017cycia nie jest tylko to, \u017ce \u017cyjemy. Jego sensem jest to, po co, dla kogo lub dla czego \u017cyjemy. Sensem \u017cycia jest to, do czego lub do kogo cz\u0142owiek jest pos\u0142any. Je\u017celi \u017cycie nie jest misj\u0105, to nie ma sensu w nim trwa\u0107…\u201d \u2013 m\u00f3wi prof. Grygiel.<\/p>\n

Pami\u0119tam dobrze spotkanie na pogrzebie z pewnym profesorem. By\u0142em zaskoczony jego obecno\u015bci\u0105, gdy\u017c zawsze deklarowa\u0142 si\u0119 jako ateista. Po Mszy \u015bw. podszed\u0142em do niego i zapyta\u0142em z zaciekawieniem: Co pan profesor tu robi? Ateista na modlitwie katolik\u00f3w? Spojrza\u0142 na mnie \u017cyczliwie i odpowiedzia\u0142: \u201ePrzyszed\u0142em po\u017cegna\u0107 mojego przyjaciela. Ostatnio wielu ich \u017cegnam. A na waszych Mszach \u2013 ja pokorniej\u0119!\u201d. \u015awiadomo\u015b\u0107 krucho\u015bci \u017cycia, my\u015bl o \u015bmierci ucz\u0105 pokory. Ucz\u0105 uznania w\u0142asnej ma\u0142o\u015bci w zestawieniu z wielko\u015bci\u0105 Boga.<\/p>\n

Dla cz\u0142owieka wierz\u0105cego \u015bmier\u0107 nie jest niszcz\u0105c\u0105 si\u0142\u0105, kt\u00f3ra odbiera rado\u015b\u0107 i wprowadza atmosfer\u0119 smutku czy zw\u0105tpienia. Wr\u0119cz odwrotnie \u2013 prawd\u0119 o ziemskim przemijaniu odczytujemy jako zadanie do spe\u0142nienia, jako mo\u017cliwo\u015b\u0107 spotkania z Bogiem mi\u0142o\u015bci. Nasze ziemskie \u017cycie jest \u017cyciem w perspektywie \u015bmierci, a wi\u0119c czasem zbli\u017cania si\u0119 do wieczno\u015bci w Bogu i czasem mobilizacji. Przecie\u017c ka\u017cda chwila ma przed sob\u0105 wieczno\u015b\u0107.<\/p>\n

\u201eJe\u015bli kto\u015b by nie my\u015bla\u0142 o \u015bmierci, to tak, jakby w og\u00f3le nie my\u015bla\u0142\u201d \u2013 m\u00f3wi prof. Grygiel. Czy jeste\u015bmy wi\u0119c gotowi? U progu listopada, gdy b\u0119dziemy odwiedza\u0107 cmentarze, mo\u017ce warto zada\u0107 sobie to pytanie i pami\u0119ta\u0107 o m\u0105drych s\u0142owach \u015bw. Augustyna: \u201eB\u00f3g zatai\u0142 przed nami godzin\u0119 naszej \u015bmierci, aby\u015bmy si\u0119 ka\u017cdego dnia jej spodziewali\u201d.<\/p>\n

za Ks. Jaros\u0142aw Grabowski<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"