Kiedy w maju 1881 roku wybuch\u0142o w Algierii powstanie Bou Amama, wzi\u0105\u0142 udzia\u0142 w kampanii w po\u0142udniowym Oranie. Ws\u0142awi\u0142 si\u0119 nawet bohatersk\u0105 postaw\u0105, za co zosta\u0142 odznaczony. Mimo to po pewnym czasie z\u0142o\u017cy\u0142 dymisj\u0119 i uda\u0142 si\u0119 do Algieru, aby uczy\u0107 si\u0119 j\u0119zyka arabskiego. Tam przez 18 miesi\u0119cy przygotowywa\u0142 si\u0119 do wyprawy naukowej po Maroku, na kt\u00f3r\u0105 wybra\u0142 si\u0119 w latach 1883-1884 w przebraniu rabina, poniewa\u017c jako chrze\u015bcijaninowi grozi\u0107 mu mog\u0142a \u015bmier\u0107 z r\u0105k muzu\u0142man\u00f3w. Podr\u00f3\u017cowa\u0142 tak\u017ce po po\u0142udniowych terenach Algierii oraz Tunezji. W tym czasie pragn\u0105\u0142 te\u017c zrehabilitowa\u0107 si\u0119 w oczach rodziny.
\nOwocem jego podr\u00f3\u017cy by\u0142a ksi\u0105\u017cki Reconnaissance au Maroc,<\/i> kt\u00f3ra zawiera\u0142a wiele wa\u017cnych informacji etnologicznych. Otrzyma\u0142 za ni\u0105 z\u0142oty medal Towarzystwa Geograficznego w Pary\u017cu. Powr\u00f3ci\u0142 do Francji, nie umia\u0142 jednak ju\u017c \u017cy\u0107 jak dawnej w Pary\u017cu. Ponownie uda\u0142 si\u0119 do Algierii i chocia\u017c tu zakocha\u0142 si\u0119 w m\u0142odej kobiecie – Marie-Marguerite Titre, wybra\u0142 si\u0119 w podr\u00f3\u017c po pustyni Magrebu, gdzie zdecydowa\u0142, \u017ce odt\u0105d b\u0119dzie \u017cy\u0142 w celibacie.
\nPo powrocie do Pary\u017ca zamieszka\u0142 u zam\u0119\u017cnej siostry, nieopodal ko\u015bcio\u0142a pod wezwaniem \u015bw. Augustyna. Podczas d\u0142ugich modlitw w tym i innych ko\u015bcio\u0142ach powtarza\u0142 modlitw\u0119: „Bo\u017ce m\u00f3j, je\u015bli istniejesz, spraw, abym Ci\u0119 pozna\u0142”. 29 lub 30 pa\u017adziernika 1886 roku spotka\u0142 w ko\u015bciele \u015bw. Augustyna wikarego ks. Huvelin, z kt\u00f3rym zacz\u0105\u0142 odt\u0105d prowadzi\u0107 d\u0142ugie rozmowy religijne. Zaprzyja\u017anili si\u0119 i gdy Karol poprosi\u0142 go o znalezienie kierownika duchowego, ten nakaza\u0142 mu najpierw przyst\u0105pienie do spowiedzi. Tak zacz\u0119\u0142o si\u0119 trwa\u0142e nawr\u00f3cenie Karola, a ks. Huvelin pozosta\u0142 jego kierownikiem duchowym a\u017c do jego \u015bmierci.
\nOd tej pory de Foucauld rozpocz\u0105\u0142 intensywne \u017cycie duchowe. W sierpniu 1888 r. odwiedzi\u0142 klasztor trapist\u00f3w w Fontgombault. W ko\u0144cu listopada wyjecha\u0142 na pielgrzymk\u0119 do Ziemi \u015awi\u0119tej. Bo\u017ce Narodzenie w spos\u00f3b szczeg\u00f3lny prze\u017cy\u0142 w Betlejem. 5 stycznia odwiedzi\u0142 Nazaret, kt\u00f3ry go zachwyci\u0142 i pobudzi\u0142 do kontemplacji ukrytego \u017cycia Jezusa. 14 lutego wr\u00f3ci\u0142 do Pary\u017ca. Potem odby\u0142 rekolekcje w kilku klasztorach. W bazylice Montmartre 6 czerwca 1889 r. zawierzy\u0142 swoje \u017cycie Naj\u015bwi\u0119tszemu Sercu Pana Jezusa. Wszystko to prowadzi\u0142o do tego, \u017ce Karol postanowi\u0142 i\u015b\u0107 drog\u0105 powo\u0142ania zakonnego w ukryciu przed \u015bwiatem. W po\u0142owie stycznia 1890 r. po\u017cegna\u0142 si\u0119 z rodzin\u0105 i wst\u0105pi\u0142 do trapist\u00f3w w klasztorze Matki Bo\u017cej \u015anie\u017cnej w Masywie Centralnym, przyjmuj\u0105c imi\u0119 zakonne Maria Alberyk (Marie-Alb\u00e9ric).
\nW czerwcu 1890 r. na w\u0142asn\u0105 pro\u015bb\u0119 przeni\u00f3s\u0142 si\u0119 do ubogiego klasztoru filialnego Matki Bo\u017cej \u015anie\u017cnej w Akbes w Syrii. Sp\u0119dzi\u0142 w nim sze\u015b\u0107 lat. Mnisi, poza modlitw\u0105 i kontemplacj\u0105, pracowali w polu i przy budowie dr\u00f3g. 2 lutego 1892 r. Karol de Foucauld z\u0142o\u017cy\u0142 pierwsze \u015bluby zakonne. Jako mnich ci\u0105gle my\u015bla\u0142 o \u017cyciu bardziej ubogim i odosobnionym. Zosta\u0142 wys\u0142any do Staou\u00e9li w Algierii.<\/p>\n
$\"B\u0142ogos\u0142awiony$ Wr\u00f3ci\u0142 jeszcze na studia do Rzymu, ale prze\u0142o\u017ceni uznali, \u017ce B\u00f3g wyznaczy\u0142 mu szczeg\u00f3ln\u0105 drog\u0119. 14 lutego 1894 r. zosta\u0142 zwolniony ze \u015blub\u00f3w prostych i z\u0142o\u017cy\u0142 dwa \u015bluby prywatne: czysto\u015bci i nie posiadania niczego poza narz\u0119dziami potrzebnymi do pracy fizycznej. Zosta\u0142 wys\u0142any do klasztoru klarysek w Nazarecie, gdzie potrzebna by\u0142a pomoc przy pracach w gospodarstwie. By\u0142 tam skromnym bratem. Zamieszka\u0142 w kom\u00f3rce na narz\u0119dzia i czu\u0142 si\u0119 szcz\u0119\u015bliwy. Za namow\u0105 ksieni zakonu klarysek w 1901 r. przyj\u0105\u0142 \u015bwi\u0119cenia kap\u0142a\u0144skie.
\nWyjecha\u0142 do Beni-Abbes, na po\u0142udniu Algierii, niedaleko granicy maroka\u0144skiej. Jad\u0105c tam zdawa\u0142 sobie spraw\u0119, \u017ce na tych s\u0142abo zaludnionych terenach nie b\u0119dzie mia\u0142 misyjnych osi\u0105gni\u0119\u0107, ale nie mia\u0142o to dla niego znaczenia. Chcia\u0142 cichego \u017cycia, by m\u00f3c si\u0119 nieustannie modli\u0107. Zawsze jednak by\u0142 otwarty na ludzkie problemy. Otacza\u0142 opiek\u0105 niewolnik\u00f3w, karmi\u0142 ich i podtrzymywa\u0142 na duchu. \u015aci\u0105ga\u0142 na siebie gniew miejscowego biskupa Gu\u00e9rina za krytykowanie niesprawiedliwych poczyna\u0144 kolonizator\u00f3w francuskich. W 1903 roku planowa\u0142 wyjazd do Maroka, ale zrezygnowa\u0142 na rzecz ewangelizacji Tuareg\u00f3w. W sierpniu 1903 roku zajmowa\u0142 si\u0119 rannymi podczas bitwy pod Tanghit. W 1904 roku uda\u0142 si\u0119 w kolumnie \u017co\u0142nierzy do krainy Tuareg\u00f3w, gdzie pozosta\u0142 do stycznia 1905 roku.
\nW 1905 r. osiedli\u0142 si\u0119 w Tamanrasset, gdzie zaprzyja\u017ani\u0142 si\u0119 z szefem Tuareg\u00f3w Muss\u0105 Ag Amastanem. Gdy na prze\u0142omie 1906 i 1907 r. by\u0142 bliski \u015bmierci, miejscowa ludno\u015b\u0107 zaopiekowa\u0142a si\u0119 nim. Noszono go na r\u0119kach i karmiono jak niemowl\u0119 kozim mlekiem, nie pozwalaj\u0105c, by wpad\u0142 w depresj\u0119.
\nW tym czasie Karol de Foucauld pisa\u0142 regu\u0142\u0119 swojej wymarzonej wsp\u00f3lnoty Ma\u0142ych Braci Jezusa, kt\u00f3ra powsta\u0142a niestety dopiero po jego \u015bmierci. W 1910 r. wys\u0142a\u0142 gotowe statuty do Rzymu, lecz odpowiedzi nigdy nie otrzyma\u0142. W czerwcu 1915 roku sko\u0144czy\u0142 po jedenastu latach prace nad s\u0142ownikami.
\nW 1916 r. wybuch\u0142a wojna mi\u0119dzy miejscowymi plemionami. Walki i napady rabunkowe obj\u0119\u0142y niemal ca\u0142\u0105 po\u0142udniow\u0105 Sahar\u0119. Karol zosta\u0142 zmuszony do ufortyfikowania swojej pustelni w Tamanrasset. Gdy wieczorem 1 grudnia 1916 r. grupa uzbrojonych je\u017ad\u017ac\u00f3w otoczy\u0142a fort, prawdopodobnie pilnuj\u0105cy go uzbrojony szesnastolatek wystrzeli\u0142 ze strachu i przypadkowo zabi\u0142 Karola. Pustelnia zosta\u0142a spl\u0105drowana, a Naj\u015bwi\u0119tszy Sakrament wyrzucono w piasek pustyni. Gdy przybyli tam francuscy oficerowie, zobaczyli le\u017c\u0105ce obok Karola Cia\u0142o Jezusa. Jeden z nich ukl\u0105k\u0142, podni\u00f3s\u0142 Hosti\u0119 i przyj\u0105\u0142 Komuni\u0119. Cia\u0142o brata Karola de Foucauld od 1929 r. z\u0142o\u017cone jest w El Gol\u00e9a.
\nProces beatyfikacyjny na szczeblu diecezjalnym zosta\u0142 zamkni\u0119ty 4 marca 2003 roku w Mediolanie, a beatyfikacja odby\u0142a si\u0119 13 listopada 2005 roku w Rzymie.
\nza brewiarz.pl<\/div>\n<\/td>\n<\/tr>\n