{"id":28371,"date":"2025-09-27T00:12:00","date_gmt":"2025-09-26T22:12:00","guid":{"rendered":"https:\/\/faustyna.lodz.pl\/?p=28371"},"modified":"2025-09-22T10:09:50","modified_gmt":"2025-09-22T08:09:50","slug":"swiety-wincenty-a-paulo-prezbiter","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/faustyna.lodz.pl\/?p=28371","title":{"rendered":"\u015awi\u0119ty Wincenty a Paulo, prezbiter"},"content":{"rendered":"

$\"\"$ <\/a>Wincenty urodzi\u0142 si\u0119 w Pouy (obecnie St-Vincent-de-Paul w po\u0142udniowo-zachodniej Francji) 24 kwietnia 1581 r. jako trzecie z sze\u015bciorga dzieci, w biednej, wiejskiej rodzinie. Jego dzieci\u0144stwo by\u0142o pogodne, cho\u0107 od najm\u0142odszych lat musia\u0142 pomaga\u0107 w ci\u0119\u017ckiej pracy w gospodarstwie i wychowywaniu m\u0142odszego rodze\u0144stwa. Rodzice marzyli o tym, by ich syn w przysz\u0142o\u015bci wyrwa\u0142 si\u0119 ku \u0142atwiejszemu \u017cyciu. Czternastoletniego Wincentego wys\u0142ali wi\u0119c do szko\u0142y franciszkan\u00f3w w Dax. Na op\u0142acenie szko\u0142y Wincenty zarabia\u0142 dawaniem korepetycji kolegom zamo\u017cnym, a mniej uzdolnionym lub leniwym. Po uko\u0144czeniu szko\u0142y nie bez zach\u0119ty ze strony rodziny podj\u0105\u0142 studia teologiczne w Tuluzie. W wieku 19 lat zosta\u0142 kap\u0142anem; jednak kap\u0142a\u0144stwo by\u0142o dla niego jedynie szans\u0105 na zrobienie kariery. Chcia\u0142 w ten spos\u00f3b pom\u00f3c swojej rodzinie. Studia w Tuluzie Wincenty zwie\u0144czy\u0142 bakalaureatem w 1604 r. P\u00f3\u017aniej pog\u0142\u0119bi\u0142 swoje studia jeszcze na uniwersytecie w Rzymie i w Pary\u017cu, zdobywaj\u0105c licencjat z prawa kanonicznego (1623).<\/p>\n

Kiedy uda\u0142 si\u0119 Morzem \u015ar\u00f3dziemnym z Marsylii do Narbonne, zosta\u0142 wraz z ca\u0142\u0105 za\u0142og\u0105 i pasa\u017cerami napadni\u0119ty przez tureckich pirat\u00f3w i przewieziony do Tunisu jako niewolnik. W ci\u0105gu dw\u00f3ch lat niewoli mia\u0142 kolejno czterech pan\u00f3w. Ostatnim z nich by\u0142 renegat z Nicei Sabaudzkiej. M\u0142ody kap\u0142an zdo\u0142a\u0142 go jednak nawr\u00f3ci\u0107. Obaj szcz\u0119\u015bliwie uciekli do Europy. W\u0142a\u015bciciel Wincentego znalaz\u0142 w Rzymie przytu\u0142ek. Wincenty przez ten rok nawiedza\u0142 w Rzymie miejsca \u015bwi\u0119te i dalej si\u0119 kszta\u0142ci\u0142. Papie\u017c Pawe\u0142 V wys\u0142a\u0142 Wincentego do Francji w nieznanej bli\u017cej misji na dw\u00f3r Henryka IV. Pozyska\u0142 sobie zaufanie kr\u00f3lowej, Katarzyny de Medicis, kt\u00f3ra obra\u0142a go sobie za kapelana, mianowa\u0142a go swoim ja\u0142mu\u017cnikiem i powierzy\u0142a mu opiek\u0119 nad Szpitalem Mi\u0142osierdzia.
\nWincenty prze\u017cy\u0142 ogromny kryzys religijny. By\u0142 skoncentrowany wy\u0142\u0105cznie na tym, co mo\u017ce osi\u0105gn\u0105\u0107 jedynie w\u0142asnymi si\u0142ami. Zmian\u0119 w jego sposobie my\u015blenia przynios\u0142y dopiero lata 1608-1620. Pozna\u0142 w\u00f3wczas w Pary\u017cu wielu wyj\u0105tkowych ludzi, m.in. ks. Pierre’a de Berrulle’a, kt\u00f3ry zgromadzi\u0142 wok\u00f3\u0142 siebie kap\u0142an\u00f3w, ukazuj\u0105c im wielko\u015b\u0107 i znaczenie pos\u0142ugi kap\u0142a\u0144skiej. Wincenty niema\u0142o zawdzi\u0119cza\u0142 te\u017c \u015bw. Franciszkowi Salezemu i \u015bw. Franciszce de Chantal. Przez pewien czas g\u0142osi\u0142 Chrystusa galernikom (wi\u0119\u017aniom, kt\u00f3rzy pracowali jako wio\u015blarze). Zacz\u0105\u0142 dostrzega\u0107 ludzk\u0105 n\u0119dz\u0119 – materialn\u0105 i moraln\u0105.<\/p>\n

$\"\u015awi\u0119ty$ Prawdopodobnie du\u017ce znaczenie w \u017cyciu Wincentego odegra\u0142o zdarzenie, jakie mia\u0142o miejsce 25 stycznia 1617 r. w Folleville. Wincenty g\u0142osi\u0142 w\u00f3wczas rekolekcje. Wezwano go do chorego, ciesz\u0105cego si\u0119 opini\u0105 porz\u0105dnego i szanowanego cz\u0142owieka. Na \u0142o\u017cu \u015bmierci wyzna\u0142 mu on, \u017ce jego \u017cycie ca\u0142kowicie rozmin\u0119\u0142o si\u0119 z prawd\u0105, \u017ce ci\u0105gle udawa\u0142 kogo\u015b innego ni\u017c by\u0142 w rzeczywisto\u015bci. W liturgii tego dnia przypada\u0142a uroczysto\u015b\u0107 Nawr\u00f3cenia \u015bw. Paw\u0142a. Dla Wincentego by\u0142 to wstrz\u0105s. Zrozumia\u0142, \u017ce B\u00f3g pozwala si\u0119 dotkn\u0105\u0107 w ubogich, w nich potwierdza swoj\u0105 obecno\u015b\u0107. Odt\u0105d Wincenty zacz\u0105\u0142 gorliwie s\u0142u\u017cy\u0107 ubogim i pokrzywdzonym. Z\u0142o\u017cy\u0142 Bogu \u015blub po\u015bwi\u0119cenia si\u0119 ubogim. G\u0142osi\u0142 im Chrystusa i prawd\u0119 odnalezion\u0105 w Ewangelii. Zgromadzi\u0142 wok\u00f3\u0142 siebie kilku kap\u0142an\u00f3w, kt\u00f3rzy w spos\u00f3b bardzo prosty i dost\u0119pny g\u0142osili ubogim S\u0142owo Bo\u017ce. W ten spos\u00f3b w 1625 r. powsta\u0142o Zgromadzenie Ksi\u0119\u017cy Misjonarzy – lazaryst\u00f3w.
\nWincenty w spos\u00f3b szczeg\u00f3lny dba\u0142 o przygotowanie m\u0142odych m\u0119\u017cczyzn do kap\u0142a\u0144stwa. Organizowa\u0142 specjalne rekolekcje przed \u015bwi\u0119ceniami, powo\u0142a\u0142 do \u017cycia seminaria duchowne. Wincenty za\u0142o\u017cy\u0142 r\u00f3wnie\u017c stowarzyszenie Pa\u0144 Mi\u0142osierdzia, kt\u00f3re w spos\u00f3b systematyczny i instytucjonalny zaj\u0119\u0142y si\u0119 biednymi, porzuconymi dzie\u0107mi, \u017cebrakami, kalekami. Spotkanie ze \u015bw. Ludwik\u0105 zaowocowa\u0142o powstaniem Zgromadzenia Si\u00f3str Mi\u0142osierdzia (1633 r.), zwanych szarytkami (od franc. charite<\/i> – mi\u0142osierdzie). W okresie frondy (zamieszki polityczne w Pary\u017cu w latach 1648-1653) Wincenty ni\u00f3s\u0142 pomoc rzeszom g\u0142oduj\u0105cych, dotkni\u0119tym nieszcz\u0119\u015bciami i zniszczeniami wojennymi. Przez wiele lat by\u0142 cz\u0142onkiem Rady Kr\u00f3lewskiej – tzw. Rady Sumienia, kt\u00f3rej podlega\u0142y wszystkie sprawy Ko\u015bcio\u0142a. Zajmuj\u0105c tak wysokie stanowisko pozosta\u0142 cichy i skromny.<\/p>\n

$\"\u015awi\u0119ty$
\nWincenty zmar\u0142 w 1660 r. w wieku 79 lat. Jego misjonarze pracowali wtedy ju\u017c w wi\u0119kszo\u015bci kraj\u00f3w europejskich, dotarli te\u017c do kraj\u00f3w misyjnych w Afryce p\u00f3\u0142nocnej. W 1651 r. przybyli r\u00f3wnie\u017c do Polski. W roku 1729 papie\u017c Benedykt XIII wyni\u00f3s\u0142 Wincentego do chwa\u0142y b\u0142ogos\u0142awionych, a papie\u017c Klemens XII kanonizowa\u0142 go w roku 1737. W 1885 r. Leon XIII uzna\u0142 go za patrona wszystkich dzie\u0142 mi\u0142osierdzia w Ko\u015bciele. Jest tak\u017ce patronem zgromadzenia lazaryst\u00f3w (za\u0142o\u017conego przez Wincentego zgromadzenia ksi\u0119\u017cy misjonarzy), szarytek, kleru, organizacji charytatywnych, podrzutk\u00f3w, szpitali i wi\u0119\u017ani\u00f3w.<\/p>\n

W ikonografii<\/b> \u015bw. Wincenty a Paulo przedstawiany jest w d\u0142ugiej szacie zakonnej i szerokim p\u0142aszczu. Jego atrybutami s\u0105: anio\u0142, dziecko w ramionach, dziecko u st\u00f3p, krucyfiks.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"