{"id":28525,"date":"2025-10-22T00:27:00","date_gmt":"2025-10-21T22:27:00","guid":{"rendered":"https:\/\/faustyna.lodz.pl\/?p=28525"},"modified":"2025-10-07T10:14:02","modified_gmt":"2025-10-07T08:14:02","slug":"blogoslawiony-jakub-strzemie-biskup","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/faustyna.lodz.pl\/?p=28525","title":{"rendered":"B\u0142ogos\u0142awiony Jakub Strzemi\u0119, biskup"},"content":{"rendered":"

$\"\"$ <\/a>Jakub Strepa herbu Strzemi\u0119 urodzi\u0142 si\u0119 w 1340 r. Pochodzi\u0142 z diecezji krakowskiej, ale rodzina jego osiedli\u0142a si\u0119 we W\u0142odzimierzu na Rusi. O jego rodzinie i m\u0142odo\u015bci brak informacji; niekt\u00f3rzy hagiografowie uwa\u017caj\u0105, \u017ce kszta\u0142ci\u0142 si\u0119 w Rzymie, chocia\u017c brak na to dowod\u00f3w. Pewne jest tylko to, \u017ce wst\u0105pi\u0142 do zakonu franciszkan\u00f3w i \u017ce by\u0142 cz\u0142onkiem Stowarzyszenia Braci Pielgrzymuj\u0105cych dla Chrystusa we Lwowie. Stolica Apostolska wyposa\u017cy\u0142a t\u0119 instytucj\u0119 misyjn\u0105, utworzon\u0105 w zakonie dominikan\u00f3w i franciszkan\u00f3w dla dzia\u0142a\u0144 na Rusi i Mo\u0142dawii, w rozleg\u0142e przywileje duszpasterskie.<\/p>\n

W latach 1385-1388 Jakub by\u0142 gwardianem franciszka\u0144skiego klasztoru \u015awi\u0119tego Krzy\u017ca we Lwowie. Z \u00f3wczesnych akt wynika, \u017ce by\u0142 nie tylko gorliwym prze\u0142o\u017conym konwentu, ale troszczy\u0142 si\u0119 tak\u017ce o dobro Ko\u015bcio\u0142a na Rusi. Po\u015bredniczy\u0142 w sporze, jaki zaistnia\u0142 pomi\u0119dzy arcybiskupem Halicza, Bernardem, a magistratem miasta Lwowa. Dosz\u0142o do tego, \u017ce zapalczywy hierarcha zamierza\u0142 ob\u0142o\u017cy\u0107 miasto karami ko\u015bcielnymi i w ten spos\u00f3b pozbawi\u0107 go normalnej opieki duchowej. Jakub sp\u00f3r za\u0142agodzi\u0142. Niemniej energicznie stawa\u0142 w obronie zakon\u00f3w \u017cebrz\u0105cych (g\u0142\u00f3wnie dominikan\u00f3w i franciszkan\u00f3w) przeciwko niekt\u00f3rym duchownym, kt\u00f3rzy zakazywali na swoich obszarach kaznodziejom g\u0142osi\u0107 S\u0142owo Bo\u017ce i sprawowa\u0107 pos\u0142ug\u0119 duchow\u0105, chocia\u017c ci mieli na to zezwolenie Stolicy Apostolskiej. Dowodem wielkiego zaufania, jakim Jakub cieszy\u0142 si\u0119 w Rzymie, by\u0142o mianowanie go inkwizytorem na ca\u0142\u0105 Ru\u015b.
\n27 czerwca 1391 r. papie\u017c Bonifacy IX mianowa\u0142 Jakuba drugim (po Bernardzie) arcybiskupem Halicza. Sakr\u0119 biskupi\u0105 Jakub przyj\u0105\u0142 w Tarnowie w 1392 r. Zna\u0142 ju\u017c wtedy bardzo dobrze swoj\u0105 metropoli\u0119, kt\u00f3r\u0105 jako misjonarz wiele razy przemierzy\u0142 pieszo. Poniewa\u017c by\u0142a to metropolia nowa, powsta\u0142a w roku 1367, nie by\u0142o w niej jeszcze ani katedry, ani kapitu\u0142y. Ko\u015bcio\u0142\u00f3w i kap\u0142an\u00f3w by\u0142o bardzo ma\u0142o; nawet granice diecezji nie by\u0142y dok\u0142adnie ustalone. We wsiach mieszka\u0142a g\u0142\u00f3wnie ludno\u015b\u0107 prawos\u0142awna (ruska). Nowemu arcybiskupowi przysz\u0142o organizowa\u0107 metropoli\u0119 w\u0142a\u015bciwie od podstaw.
\nZa punkt wyj\u015bcia pracy obra\u0142 sobie wizytacj\u0119 swojej rozleg\u0142ej diecezji. Zamieszka\u0142 w drewnianym domku przy klasztorze lwowskim. Stamt\u0105d udawa\u0142 si\u0119 do miast i osiedli. Wsz\u0119dzie, gdzie byli panowie polscy, zach\u0119ca\u0142 ich do fundowania nowych ko\u015bcio\u0142\u00f3w, kt\u00f3re czyni\u0142 o\u015brodkami parafialnymi. Popiera\u0142 gorliwie zakony franciszkan\u00f3w i dominikan\u00f3w w ich pracy misyjnej. Bardzo szybko zacz\u0119\u0142a topnie\u0107 liczba prawos\u0142awnych, a powi\u0119ksza\u0142a si\u0119 liczba katolik\u00f3w. Nie maj\u0105c jeszcze kapitu\u0142y, arcybiskup Jakub sam rz\u0105dzi\u0142 diecezj\u0105 ze swoim oficja\u0142em i notariuszem, kt\u00f3ry prowadzi\u0142 jego kancelari\u0119. W trudniejszych i wa\u017cniejszych sprawach radzi\u0142 si\u0119 proboszcz\u00f3w i prze\u0142o\u017conych klasztor\u00f3w. W ostatnich latach swoich rz\u0105d\u00f3w dobra\u0142 sobie do pomocy biskupa Zbigniewa z \u0141apanowa jako swojego sufragana.
\nW 1406 r. zorganizowa\u0142 we Lwowie pierwszy synod prowincjonalny dla rozstrzygni\u0119cia pewnych spornych spraw. Tak bardzo zas\u0142u\u017cy\u0142 si\u0119 dla katolickiej Rusi, \u017ce nazwano go „ojcem i str\u00f3\u017cem ojczyzny, senatorem m\u0105drym”. Jadwiga i W\u0142adys\u0142aw Jagie\u0142\u0142o darzyli go szczeg\u00f3lnym zaufaniem. Jakub darzy\u0142 ich wzajemn\u0105 czci\u0105 i mi\u0142o\u015bci\u0105. Nale\u017ca\u0142 do zaufanych doradc\u00f3w Jagie\u0142\u0142y. Wielk\u0105 mi\u0142o\u015bci\u0105 darzyli go te\u017c wierni. Na wiadomo\u015b\u0107, \u017ce zamierza przenie\u015b\u0107 stolic\u0119 metropolii do Lwowa, mieszka\u0144cy miasta bardzo ofiarnie i szczodrze zabrali si\u0119 do budowy katedry. Jej po\u015bwi\u0119cenia Jakub dokona\u0142 w 1404 r.
\nZmar\u0142 we Lwowie 20 pa\u017adziernika 1409 r. Zgodnie z testamentem zosta\u0142 pochowany w ch\u00f3rze franciszka\u0144skiego ko\u015bcio\u0142a we Lwowie. Przez ca\u0142e \u017cycie by\u0142 tak ubogi, \u017ce w testamencie poza szatami liturgicznymi nie mia\u0142 dos\u0142ownie nic do rozdania. Zostawi\u0142 po sobie ponad 20 dokument\u00f3w. M\u00f3wi\u0105 o nim tak\u017ce \u017ar\u00f3d\u0142a postronne. W swej pobo\u017cno\u015bci mia\u0142 szczeg\u00f3ln\u0105 cze\u015b\u0107 dla Naj\u015bwi\u0119tszego Sakramentu. Zarz\u0105dzi\u0142, aby wieczna lampka pali\u0142a si\u0119 przed tabernakulum, co nie by\u0142o jeszcze w\u00f3wczas w Ko\u015bciele sta\u0142ym zwyczajem. Dominika\u0144skiemu ko\u015bcio\u0142owi Bo\u017cego Cia\u0142a we Lwowie nada\u0142 odpusty, aby zach\u0119ci\u0107 lud do licznego udzia\u0142u w adoracji i wystawieniu w monstrancji, jakie wtedy zacz\u0119\u0142o wchodzi\u0107 w zwyczaj.
\nZaraz po \u015bmierci zacz\u0119to oddawa\u0107 mu cze\u015b\u0107. Kronikarz napisa\u0142 o nim tak\u0105 pochwa\u0142\u0119: „By\u0142 to m\u0105\u017c wielkiej cnoty, s\u0142awny pobo\u017cno\u015bci\u0105, i \u017cycia prostego, mog\u0105cy by\u0107 wzorem i przyk\u0142adem dla innych”. W latach p\u00f3\u017aniejszych jednak cze\u015b\u0107 jego zupe\u0142nie zanik\u0142a – tak dalece, \u017ce nie wiedziano nawet, gdzie znajduje si\u0119 jego gr\u00f3b. Znaleziono go dopiero przypadkowo 29 listopada 1619 r. Pod wp\u0142ywem wci\u0105\u017c rosn\u0105cego nabo\u017ce\u0144stwa i wielu \u0142ask, jakie dzia\u0142y si\u0119 za jego przyczyn\u0105, w roku 1777 rozpocz\u0119to kanoniczny proces. 11 wrze\u015bnia 1790 r. papie\u017c Pius VI zatwierdzi\u0142 jego kult i pozwoli\u0142 obchodzi\u0107 jego \u015bwi\u0119to. Na pro\u015bb\u0119 metropolity papie\u017c \u015bw. Pius X og\u0142osi\u0142 b\u0142. Jakuba wraz z Matk\u0105 Bo\u017c\u0105 Kr\u00f3low\u0105 Polski wsp\u00f3\u0142patronem archidiecezji lwowskiej. Zosta\u0142 on te\u017c obrany patronem polskiej prowincji franciszka\u0144skiej. Relikwie b\u0142. Jakuba, spoczywaj\u0105ce w kaplicy Chrystusa Ukrzy\u017cowanego w katedrze lwowskiej, po ostatniej wojnie przeniesiono do katedry tarnowskiej, a w 1966 r. przewieziono do Lubaczowa. 5 grudnia 2009 r., po blisko 65 latach, relikwie patrona archidiecezji lwowskiej, b\u0142. Jakuba Strzemi\u0119, powr\u00f3ci\u0142y do katedry rzymskokatolickiej Wniebowzi\u0119cia Naj\u015bwi\u0119tszej Maryi Panny we Lwowie. Uroczysto\u015bciom przeniesienia i wprowadzenia relikwii do katedry przewodniczy\u0142 metropolita lwowski, abp Mieczys\u0142aw Mokrzycki.<\/p>\n

W ikonografii<\/b> b\u0142. Jakub przedstawiany jest w stroju biskupa. Jego atrybut to piecz\u0119\u0107 herbowa z wizerunkiem Matki Bo\u017cej.<\/p>\n

za brewiarz.pl<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"