Kościół katolicki obchodzi dzisiaj Święto św. Marii Magdaleny. Jeszcze niedawno było to wspomnienie obowiązkowe. Zmiana nastąpiła w 2016 roku na życzenie Papieża Franciszka, który chciał w ten sposób podkreślić rolę nie tylko tej świętej kobiety, która jako pierwsza przekazała światu wiadomość o zmartwychwstaniu Pana Jezusa, ale także wszystkich kobiet w Kościele.
24 czerwca Kościół czci narodzenie św. Jana Chrzciciela, który stał się zwiastunem Jezusa Chrystusa. Prorok Jan Chrzciciel przyszedł na świat w rodzinie Zachariasza i Elżbiety. Jego rodzice od lat byli bezdzietni i już stracili nadzieję na otrzymanie potomka. Ale Bóg miał swoje plany. Nie tylko obdarował rodziców upragnionym dzieckiem, lecz jeszcze uświęcił je w łonie matki, gdy Elżbietę nawiedziła Maryja. Czytamy bowiem w Ewangelii: „Maryja weszła do domu Zachariasza i pozdrowiła Elżbietę. Gdy Elżbieta usłyszała pozdrowienie Maryi, poruszyło się dzieciątko w jej łonie, a Duch Święty napełnił Elżbietę” (Łk 1,40-41). Dlatego do dziś powtarzamy słowa Elżbiety, wyrażające radość z wcielenia Syna Bożego: „Bądź pozdrowiona, łaski pełna, Pan z Tobą” (Łk 1,28).
Dzisiaj obchodzimy Uroczystość Najświętszego Ciała i Krwi Chrystusa. Boże Ciało jest jednym z głównych świąt obchodzonych w Kościele katolickim. Świadomość niezwykłego cudu przemiany konsekrowanego chleba i wina w rzeczywiste Ciało i Krew Chrystusa towarzyszyła wiernym od początku chrześcijaństwa. Uroczystość, która wyrosła na podłożu adoracyjnego kierunku pobożności eucharystycznej rozwijającej się na Zachodzie od przełomu XI i XII w., przeżywana jest obecnie w czwartek po uroczystości Trójcy Świętej. Bezpośrednią przyczyną ustanowienia uroczystości Najświętszego Ciała i Krwi Chrystusa były objawienia bł. Julianny z Cornillon. Pod ich wpływem bp Robert ustanowił w 1246 r. święto Bożego Ciała, początkowo dla diecezji Liege.
Mija 106 rocznica urodzin Świętego Papieża Jana Pawła IL Wybór Polaka na Stolicę Piotrową 16 października 1978 roku przyjęliśmy z ogromną radością i poczuciem wyróżnienia dla całego Narodu. Pontyfikat Papieża z Polski trwał 27 lat i był wielkim oparciem dla ludzi naszych czasów. Fundamentem tego pontyfikatu było objawienie światu orędzia o Bożym Miłosierdziu. Przez wszystkie lata swojej posługi uczył nas, jak być lepszym człowiekiem; przypominał nauki Chrystusa i ukazywał piękno drogi prowadzącej do prawdy.
Druga Niedziela Wielkanocna obchodzona jest w Kościele katolickim jako Niedziela Miłosierdzia Bożego. Prosił o to Jezus objawiający się siostrze Faustynie Kowalskiej.Jest to dar Boży dla naszych czasów dany grzesznikom jako „ostatnia deska ratunku”. Z dobrze odprawioną spowiedzią i Komunią św. przyjętą w tym dniu związana jest obietnica „zupełnego odpuszczenia win i kar”.
Trwamy w wielkiej radości, że oto nasz Zbawiciel, po tak okrutnej Męce na krzyżu, wczoraj zmartwychwstał i tym samym pokonał śmierć, narodził się do nowego życia. Dziś – w Poniedziałek Wielkanocny – w Ewangelii usłyszymy, że Chrystus ukazał się niewiastom, które pospiesznie oddalały się od Grobu Pańskiego, by oznajmić uczniom Jezusa, że Pan zmartwychwstał.
Wielki Piątek jest drugim dniem Triduum Paschalnego – dramatycznym dniem sądu, Męki i śmierci Chrystusa. Jest to jedyny dzień w roku, kiedy nie jest sprawowana Msza św. W kościołach odprawiana jest Liturgia Męki Pańskiej. Tego dnia obowiązuje post ścisły.
Dziś Kościół katolicki obchodzi uroczystość św. Józefa. Według informacji zawartych w Ewangeliach Józef pochodził z rodu króla Dawida. Mimo wysokiego pochodzenia nie posiadał żadnego majątku. Na życie zarabiał pracując jako stolarz i cieśla. Zaręczony z Maryją, Józef stanął przed tajemnicą cudownego poczęcia. Według prawa żydowskiego jako prawomocny małżonek Maryi był ojcem Jezusa. Tak go też nazywają Ewangelie.
IV niedziela Wielkiego Postu jest nazywana Niedzielą Laetare, czyli niedzielą radości. Jej nazwa pochodzi od pierwszych słów antyfony na wejście: Laetáre, Ierúsalem, et convéntum fácite omnes qui dilígitis eam: gaudéte cum latítia, qui in tristítia fuístis: ut exsultétis et satiémini ab ubéribus consolatiónis vestra. Latátus sum in his qua dicta sunt mihi: in domum Dómini íbimus. (Wesel się, Jeruzalem! A wszyscy, którzy ją miłujecie, śpieszcie tu gromadnie. Cieszcie się i weselcie, którzyście się smucili, radujcie się i nasyćcie się z piersi pociechy waszej. Uradowałem się, gdy mi powiedziano: Pójdziemy do domu Pańskiego).
To święto jest jedyne w swoim rodzaju. Nie świętujemy żadnej tajemnicy z życia Jezusa, nie wspominamy świętego lub rocznicy poświęcenia kościoła. Spoglądamy ze czcią na… krzesło. Chodzi o katedrę św. Piotra. Słowo „katedra” kojarzy się z kościołem biskupa. I słusznie, ale pierwotnie to słowo oznaczało podwyższone miejsce, z którego naucza biskup. Ten sens słowa „katedra” zachował się jeszcze w nazewnictwie uniwersyteckim. Profesorowie mają katedry, czyli kierują nauczaniem w jakiejś dziedzinie wiedzy. No, ale wróćmy do Rzymu. W Bazylice św. Piotra znajdują się resztki drewnianego krzesła, na którym miał zasiadać sam św. Piotr. Ta relikwia znajduje się dzisiaj w potężnej marmurowej rzeźbie autorstwa Berniniego, za głównym ołtarzem. Jest symbolem posługi papieskiej w Kościele. Prosty rybak znad Jeziora Galilejskiego usłyszał od Jezusa słowa: „Ty jesteś Piotr (skała), na tej skale zbuduję mój Kościół. (…) I tobie dam klucze królestwa niebieskiego” (Mt 16,18–19).